Mass Effect 1 is een spel van de vorige generatie. Hoewel verschenen op de 360 is het gebouwd met de blik in de achteruitkijkspiegel. Het moest een ‘Knights of the old Republic’ voor de 360 worden. En daarom zit het vol met bagage van de vorige generatie. Een knoestige RPG-structuur die zijn wortels heeft in de D&D formule, langdurige side-quests die zwaar leunen op een moreel gepolariseerde blik, dialogen met meer zijtakken dan de biesbos en de huiveringwekkende omvangrijke inventaris.
Afgezien van de vooruitstrevende art-design en prachtige graphics was er weinig dat Mass Effect 1 onderscheide van een last-gen game.
Verwar dit niet met een afkeer van Mass Effect 1. Zelfs nu we het superieure tweede deel hebben uit de trilogy, blijft Mass Effect 1 nog altijd een van de meest baanbrekende Westerse RPG’s van het afgelopen decenium. Met respect tot visie, world-building en het mengen van klassieke baard-en-elf RPG met Sf is het een meesterwerk.
De vraag is: was het spel leuk om te spelen?
Ja, het was leuk om te spelen, maar dan moest je door behoorlijk veel brakke gameplay momenten heenbijten. De rampzalige voertuigsegmenten met de Mako, alsof je een oude 2CV door een gare greppel moest duwen, niet leuk. De eentonige missies op de prefab planeten, waar elke ruimtebasis lijkt gebouwd door Gamma. Een reusachtige bende wapens, armor en equipment die lastig te beheren waren in het inventory-systeem. Langdurig micromanagment van statistieken dat weinig bijdroeg aan het spelverloop.
Deze gebreken blijven min of meer verborgen totdat je het tweede deel begint te spelen. Het spel lijkt in de aanvang kaal. Vele van de bovengenoemde opties, die je als speler verwacht, worden vermist en het lijkt meer op een schoongeboende Gears Of War 2 met meer geouwehoer dan een serieuze opvolger van Mass Effect 1.
Maar al snel neemt het verhaal de overhand, voor de speler er erg in heeft is Sheppard verzeild geraakt in een nieuwe missie om het melkwegstelsel te redden. Nieuwe teamleden moeten gerecruteerd worden en oude teamleden moeten uit de lappenmand worden gered. Sidequests stapelen zich in noodtempo op in het logboek en natuurlijk openen zich verschillende mogelijkheden tot (on)gewenste intimiteiten met de bemanning. Als vanouds.
Dan pas blijkt hoe het verwijderen van Gameplay-elementen in feite heeft toegevoegd aan de algehele speelervaring. Veel meer een tactische action shooter met een grote nadruk op het verhaal en de plaats van de speler in het geheel, en ongetwijfeld dichter bij de originele visie.
De vraag is nu, wat staat ons te wachten voor het derde deel. Wellicht kunnen we uit kijken naar verbeterde conversatie-methoden, waarbij het niet zo zeer de woorden zijn, maar de intentie is die de speler kan overbrengen en op die manier een meer organische manier van interactie heeft met de karakters. Of zal Bioware verbeteringen brengen aan de digitale acteurs, om bijvoorbeeld te kunnen evenaren met de prestaties van Naughty Dog in Uncharted 2. Of zal de kern van de gameplay dit keer grotendeels ongemoeit blijven en word de productie grotendeels toegespitst op het bouwen van een aanzienlijke hoeveelheid inhoud.
Met Mass Effect 2 heeft Bioware bewezen kritiek en zelfkritiek te kunnen op een opbouwende wijze te kunnen toepassen. Als de Mass Effect Trilogy over enkele jaren compleet is, dan hebben we niet alleen een fenomenale Space-Opera Saga die onze stoutste dromen overtrof, maar is het vooral een testament van de grootste vooruitgang deze generatie. De definitie en het toepassen van het element ‘Fun’ in games.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten